Nada es más perfecto que mi ALMA entre tus SOLES

jueves, 17 de septiembre de 2009

Awake

AYER
La melodía seguía sonando a pesar de qe mis lágrimas no cesaban, mientras recordaba qe una semana atrás me envolvía de felicidad, amor y esperanza. El futuro qe me armaba era cada vez más cercano y menos incierto. Pero como en un cuento, todo acaba. Y a nuestra historia le diste un final. Un poco triste y doloroso, pero un cierre al FIN.
Mis lamentos continuaban. ¿Por qué hice esto, aqello o me comporte de tal manera?¿ Por qé?
Qizás debido a qe toda mi vida necesite de alguien y ese alguien me necesitó. Crecí rodeada de caprichos y demandas. Siempre fui sensible y debil. Por eso mismo, cada vez qe se presentaban ocasiones de ese estilo, en las cuales yo NECESITABA, ahí estaba mi mamá para complacerme. Notar el mínimo detalle (invisible para los demás) qe me había herido.
Muy mal.
Aprendí a depender del otro, creyendo qe los demás también dependían de mi. Suponiéndome un ser indispensable para qien estuviese a mi lado.
Otro error fatal.
De esa manera trazé mis vínculos. Dependiendo, obsesionándome, creyéndome lo más importante. Imaginándome una vida miserable si el otro se iba. Una vida qe no es vida.
Hasta qe me tocó perder. Darme cuenta de qe cuando decía entender, no hacía más qe creer qe entendía. Siempre aspirando a ser el motor qe te movía, tu otro pedazo.
HOY
La vida me demuestra qe ningún ser humano es indispensable para otro. Si decidiste terminar fue porqe sentiste qe no podías más con esta relación. Seguramente pasé a ser una carga, una responsabilidad más en tu vida. Algo qe se volvió imposible de sostener. Pude haber sido lo mejor para vos, pero no más qe eso. FUI.
Te vi como un todo, tal qe te volviste mi vida. Pero sigo viva, por ende, tengo qe seguir.
Hace un rato, después de hablar con Paola (mi psicóloga), entendí qe una parte de mí, del futuro qe me había armado, había muerto. Pero solo una PARTE. Linda y digna de ser recordada. Porqe los buenos momentos fueron muchos, y las cosas qe aprendí junto a vos, incontables.
Me duele esta separación y seguramente duela por un tiempo más. Nunca nadie va a reemplazarte, porqe las personas no somos piezas de ajedrez. SIEMPRE voy a recordarte como mi primer amor, el hombre qe amé por primera vez. No qiero borrar recuerdos, no qiero olvidar. Todo qedará guardado en mi memoria y en mi corazón. Fuiste lo mejor. No supe hacerlo qe valga.
MAÑANA
Tal vez me despierte como todas las mañanas desde qe te perdí, con ganas de llorar. Hablé con muchas personas qe me "abrieron" la cabeza, pero el futuro es tan incierto qe nunca se sabe como voy a sentirme después.
El amor no es necesidad. El amor es deseo, es qerer estar con el otro. Sería mentir si digo qe no sos mi ideal, a qien busqé, encontré y lentamente perdí. O qe no te amo. Pero hoy se terminó. No estoy dándole un punto final a todo esto. Qizás sí un punto seguido, o a parte. No lo sé. Nuestros caminos pueden volver a cruzarse (o no). Mi deseo es más claro que el agua. Estar con vos, mi único anhelo. Ojalá puedas sentir lo mismo. Todo dependerá de ese deseo. Tuyo y mío.


El tiempo dirá...

martes, 15 de septiembre de 2009

Septiembre pálido

No puedo estar bien hasta no entender. No entiendo, no entiendo, no entiendo.
Qiero saber si es posible dejar de amar a alguien tan rápido, de un día para el otro.
Qiero saber si es posible qe alguien te deje de amar tan rápido. Porqe yo veía amor. Sentí amor. Ese amor qe tanto me lleno, tan bien me hizo. Muy feliz.
Entonces caigo en la tentación de pensar qe aún me amas, sólo qe no lo ves. No lo sentís, xqe no estás bien. Y cuando estes listo vas a volver.
Para algunos es mentirme a mi misma. Pero hoy es mi consuelo. Mi sueño.


October- Evanescence
No puedo correr más, caigo antes que vos. Acá estoy, no he dejado nada atrás, aunque he intentado olvidar que sos todo lo que soy.
Llevame a casa, estoy luchando contra ello...rota, sin vida, me rindo. Sos mi única fuerza, sin vos no puedo continuar nunca más.
Mi única esperanza, mi única paz, mi única diversión, mi única fuerza, mi único poder, mi única vida, mi único amor.
No puedo correr más, me entrego a vos. Lo siento. En mi amargura ignoré qe todo esto es real y verdadero. Todo lo qe necesito sos vos. Cuando caiga la noche no cerraré los ojos, estoy demasiado viva y vos demasiado fuerte.
No puedo mentir más, caigo antes qe vos... Lo siento.
Ignorando constantemente el dolor qe me consume, pero esta vez el corte es demasiado profundo, no me apartaré otra vez.

lunes, 14 de septiembre de 2009

El camino de las lágrimas

Hace solo unos días podían leerme jactándome de la felicidad qe me rodeaba. Y no fue mentira, realmente era feliz. Desgraciadamente hoy no puedo decir lo mismo. De un día para el otro, las cosas cambian. Las personas se transforman. Muchas se van, y uno siente qe perdió todo. Es decir, ¿cómo aceptar qe el destino qiso para mi esto, tanto dolor? Me cuesta entender qe no soy correspondida, qe tanto amor qe tengo para dar deberá qedarse encerrado en un closet, con la cerradura por dentro. Cuesta mucho, y me va a costar aún más, despegarme de ese amor. Ser conciente de qe todo terminó. Fue tan fugaz... Aún así, fui feliz. Muy feliz. Conocí el amor. Me enamoré. Y no me arrepiento de nada de lo qe hice. Si muchas veces actué mal fue por intentar con desesperación hacer las cosas bien. Se qe no fue suficiente, pero intenté dar todo lo mejor de mi.
Felicidad efímera. Cambios. Hoy soy un barrilete sin rumbo alguno. No sé cómo seguir, ni por donde empezar.
De cero. Nuevamente encontrar mi camino. Un camino sinuoso, pero con un factor a favor: una experiencia vivida qe me enseñó mucho.
A pesar de ser tan debil, voy a intentar fortalecerme. Las experiencias y el dolor te hacen más fuerte. Y una vez más lo digo, es dificil amar a alguien y saber qe no está. Sentir qe todo el amor qe te dio durante cinco meses, de un día para otro, sin previo aviso, sin darme cuenta, caducó. Si, duele.

El dolor a veces acompaña al qe sufre, en el mismo lugar qe antes acompañaba la persona.
No importa qé lugar ni cuánto lugar ocupaba el desaparecido en tu vida, el dolor está listo para ocupar todos esos espacios. Y esta sensación de estar acompañado por el dolor no es agradable, pero por lo menos no es tan amenazante como parece ser el vacío.
Por lo menos el dolor ocupa el espacio.
El dolor llena los huecos.
El dolor evita el agujero del alma.


Quiero poder abrir la mano y soltar lo qe hoy ya no está, lo qe hoy ya no sirve, lo qe hoy no es para mí, lo qe hoy no me pertenece.
No qiero retenerte, no qiero qe te qedes conmigo "porqe yo no te dejo ir".
No qiero qe hagas nada para qedarte más allá de lo qe qieras.
Mientras yo deje la puerta abierta voy a saber qe estás acá porqe te qerés qedar, porqe si te qisieras ir ya te habrías ido.

Las puertas de mi corazón van a seguir abiertas para vos. Tengo la esperanza de qe algún día ese amor qe sentías por mi llene nuevamente tu corazón. Y si eso nunca sucede, abriré mi mano y me soltaré de la soga.



miércoles, 9 de septiembre de 2009

Au revoir m a m

Cómo se dan las cosas. Me encantan las sorpresas, los días sin sentido. No tener planes, para luego sentirme absorvida por tu presencia.
Escribir sin tener la más pálida idea de qe hablar o cómo comenzar. Solo por el arte de plasmar algo de mi vida, parte de lo qe soy.
Odio cuando no entiendo y no llego a ese pensamiento. Ser lo contrario a mi autoridad. Pensar completamente diferente, sin acceso al suelo qe roza sus pies. Por eso me enfrasco en un vidrio irrompible, algo asi como un anti-balas. Escuché por tanto tiempo, qe hoy estoy sorda.
Y nuevamente amo. Verte ahí, sentirte cerca de mi, saber qe estás conmigo. Amo tu sonrisa y tus juegos de palabras. Tu respiración en mi cuello.
El odio se esfuma, pasa a un décimo plano. Última cadena del eslabón, y ya no importa nada más. El camino lo elegí, suelto su mano y me aferro a la tuya: la felicidad.

lunes, 31 de agosto de 2009

New day

Hoy es el último día de agosto. Termina un mes lleno de sentimientos descontrolados y caprichos inalcanzables. Y hoy tengo tanto miedo de perderlo, como nunca antes...
Pienso todo el tiempo en lo tonta que fui. Egoísta e incomprensible. Pendeja y caprichosa. Todo el tiempo buscando esa perfección que no existe. Anhelando ser la mejor. ¿Qué gané? Nada, solo tristeza. Y lo peor es que la generé no sólo en mi, sino también en las personas que más amo. En él, a quien más amo.
Pero no es tarde; nunca es tarde para mejorar. Porque el progreso es mi máximo objetivo. De los errores se aprende. Aprendí. Comprendo lo que fui, lo que soy y lo que quiero ser. Es decir, la mejor persona que voy a lograr ser. Por él, por mi, por ellos. Las actitudes de mierda me saturaron. Mis actitudes.
Y hoy, de un día para el otro, veo todo con más claridad. Abrí los ojos.
Sólo espero otra oportunidad. De ahora en más, el sol va a brillar con mayor intensidad.


Soy conciente al fin, y estoy feliz.

jueves, 27 de agosto de 2009

.

Y me encuentro escribiendo una vez más. Porqe de repente, sin previo aviso, sin explicación ninguna, estoy llorando.
Y desconsoladamente. Es raro porqe nunca me pasó asi. Sentirlo en el alma, literalmente. Como una especie de fuego qe empieza en mi cabeza y termina incendiando los oídos.
Y la cabeza me estalla.


No puedo más. No se a qien qiero engañar. Si a los demás, o a mi.
No estoy bien

Comportamiento

Expulsar lo qe me hace mal.
Sentirme bien.
Vacía.

La luz se convierte en algo inalcanzable.
Los árboles tupidos no me permiten ver.
El camino se vuelve sinuoso.
Peligroso.
Me pierdo.
Piedras.
Caídas.



Soy debil